Nawyki myślenia w partii

Dobry proces myślenia nie polega na szukaniu wszystkiego naraz. Składa się z kilku prostych pytań zadawanych w odpowiedniej kolejności.

WayChess dzieli ten proces na konkretne elementy pozycji. Każdy z nich ćwiczysz na wielu przykładach, żeby z czasem zacząć zauważać go również podczas własnych partii — nie tylko wtedy, gdy zadanie podpowiada, czego szukać.

Nie chodzi o zapamiętanie listy ćwiczeń. Chodzi o wyrobienie sposobu patrzenia na szachownicę i myślenia przed wykonaniem ruchu.

Trzy etapy przy ruchu

Zanim zaczniesz liczyć warianty, zauważ, co w pozycji wymaga uwagi. Następnie przejdź przez trzy etapy:

1. Sprawdzenie zagrożeń — Co grozi przeciwnik? Co jest słabe w Twojej pozycji?
2. Szukanie najlepszego ruchu — Jakie masz możliwości? Co możesz wykorzystać w pozycji przeciwnika?
3. Sprawdzenie ruchu — Masz już ruch, który chcesz zagrać. Upewnij się, że niczego nie podstawia, nie zostawia figury bez obrony ani nie pozwala na proste widełki.

Na wiele elementów pozycji warto patrzeć z dwóch stron. Niebroniona figura przeciwnika może być szansą. Twoja niebroniona figura może być problemem. Dlatego ten sam element ćwiczysz z dwóch perspektyw: jako zagrożenie dla siebie i jako możliwość przeciwko przeciwnikowi. Ostatnia grupa ćwiczeń dotyczy sprawdzenia ruchu — oceniasz w niej skutki konkretnego posunięcia, a nie tylko aktualny układ figur.

Zobacz, jak WayChess uczy tego procesu.

Najpierw zagrożenia, potem szukanie ruchu

Na wiele elementów pozycji patrzysz najpierw pod kątem zagrożeń przeciwnika, a później własnych możliwości.

• Atakowane figury — najpierw sprawdzasz, które z Twoich figur są atakowane, a potem które figury przeciwnika są pod biciem.
• Niebronione figury — szukasz figur pozostawionych bez obrony po obu stronach szachownicy.
• Sytuacja ryzykowna — figura atakowana co najmniej tyle razy, ile jest broniona (nie zwykłe bicie słabszą figurą): najpierw Twoje figury, potem figury przeciwnika.
• Rentgen — zauważasz ukryte linie działania gońców, wież i hetmanów, zarówno przeciwnika, jak i własnych.
• Użyteczne rentgeny — uczysz się odróżniać ważne możliwości taktyczne od linii, które w danej pozycji nie mają znaczenia.
• Widełki pionka — sprawdzasz, czy dwa cele mogą zostać jednocześnie zaatakowane przez pionka.
• Widełki skoczka — szukasz pola, z którego skoczek mógłby zaatakować dwie figury jednocześnie.
• Widełki gońca — zauważasz dwie figury ustawione tak, że goniec może zaatakować je z jednego pola.
• Widełki wieży — szukasz podwójnego ataku wieży na dwie figury stojące na jednej linii.
• Zaawansowany pion — zwracasz uwagę na piony znajdujące się blisko pola przemiany.
• Uwięziona figura — sprawdzasz, czy któraś figura ma bardzo mało bezpiecznych pól odejścia.
• Atak hetmanem — zauważasz groźne możliwości hetmana przeciwnika oraz ataki, które możesz wykonać własnym hetmanem.

Sprawdzenie ruchu

Gdy wiesz już, jaki ruch chcesz zagrać, zatrzymaj się na chwilę i sprawdź jego skutki. W ćwiczeniach analizujesz zarówno własne ruchy, jak i błędy, które może popełnić przeciwnik.

• Wchodzenie pod atak — ruch, który podstawia figurę
• Wchodzenie pod widełki pionka — ruch, który ustawia dwie figury pod widełki pionka
• Wchodzenie pod widełki skoczka — ruch, po którym skoczek może zaatakować dwie figury jednocześnie
• Wchodzenie pod widełki gońca — ruch, po którym dwie figury mogą zostać jednocześnie zaatakowane przez gońca
• Wchodzenie pod widełki wieży — ruch, po którym dwie figury mogą zostać jednocześnie zaatakowane przez wieżę
• Porzucenie obrony — ruch, po którym figura zostaje niebroniona
• Wejście na niebronione pole — ruch, po którym przesunięta figura stoi bez obrony

Demo bez konta: atakowane figury, niebronione figury, widełki skoczka.