Uwięziona figura

Uwięziona figura ma bardzo mało bezpiecznych pól, na które może odejść. W tym ćwiczeniu szukasz gońców, skoczków, wież i hetmanów, które mają najwyżej jedno takie pole.

Białe figury bierzesz pod uwagę na 3.–8. linii, czarne na 1.–6. linii — nie figury, które nadal stoją na dwóch ostatnich liniach własnego obozu.

Za bezpieczne uznajemy puste pole niekontrolowane przez przeciwnika albo korzystne bicie, po którym figura nie zostanie od razu odbita. Szczegółowe kryteria zależą od poziomu ćwiczenia.

Na co zwracać uwagę

Sprawdź wszystkie legalne pola odejścia figury. Zwróć uwagę, które z nich kontroluje przeciwnik, które są zajęte przez własne figury i czy ewentualne bicie rzeczywiście pozwala uciec.

Dlaczego warto to zauważać

Figura może mieć kilka legalnych ruchów, ale żaden z nich nie musi być bezpieczny. Jeżeli zauważysz to odpowiednio wcześnie, możesz wykorzystać ograniczenie figury przeciwnika albo znaleźć drogę ucieczki dla własnej.

Kiedy to sprawdzać

Podczas sprawdzania zagrożeń pytasz, czy któraś z Twoich figur ma bardzo mało bezpiecznych pól. Podczas szukania najlepszego ruchu sprawdzasz w ten sam sposób figury przeciwnika. Najpierw rozpoznajesz ograniczoną figurę, a dopiero później liczysz konkretne warianty.

Dlaczego w partii się to przeocza

W zadaniu taktycznym temat uwięzionej figury jest zwykle oczywisty. Podczas partii ograniczenie może narastać stopniowo, a figura nadal wyglądać na aktywną, mimo że prawie nie ma bezpiecznych ruchów.

Jak trenuje to WayChess

Zaznaczasz wszystkie figury spełniające warunki ćwiczenia — własne albo przeciwnika. Na wyższym poziomie kryteria są bardziej wymagające. Po odpowiedzi od razu widzisz figury pominięte i zaznaczone błędnie. Jeśli żadna figura nie jest uwięziona, nie zaznaczasz niczego.

Pokrewne sprawdzenia

Zaawansowany pion może ograniczać pola odejścia figury. Wchodzenie pod atak uczy z kolei sprawdzać, czy wybrany ruch nie stawia figury na zagrożonym polu.

Zobacz wszystkie nawyki.